Η οικογένεια των νέων Ελλήνων τραγουδοποιών άνοιξε πριν από λίγο καιρό τις πόρτες της σε ένα νέο μέλος, το οποίο έφερε ως δώρα γνωριμίας δέκα τραγούδια και ένα ορχηστικό, ενορχηστρωμένα από τον Νίκο Κούρο, με τη συνοδεία ορισμένων γνωστών μουσικών, όπως ο Χριστόφορος Κροκίδης και ο Δημήτρης Μαργιόλας. «Αν δεν είσαι μέρος της λύσης, είσαι μέρος του προβλήματος» αναγράφεται στο εσώφυλλο του δίσκου και τα τραγουδάκια μου είναι νότες στα χαμένα / μικρά εγκληματάκια προμελετημένα σε ένα στίχο του. Ας τον ακούσουμε, λοιπόν, προτού δικαστεί από το χρόνο της μουσικής…

Κατ’ αρχήν, οι συστάσεις: υπηρετείς τη μουσική ως δημιουργός αλλά και ως δάσκαλός της· σωστά;
Ναι, πριν από περίπου δεκαπέντε χρόνια ξεκίνησα να εργάζομαι ως μουσικός σε ταβέρνες και κέντρα διασκέδασης, αλλά και ως δάσκαλος σε ωδεία. Αυτό για μένα ήταν μεγάλο σχολείο• έτσι, μαζί με τις σπουδές μου στα ανώτερα θεωρητικά της μουσικής, μου προσέδωσε ισχυρά εφόδια στις μουσικές μου αναζητήσεις.

Πότε πρωτοάνοιξαν μέσα σου οι πόρτες της δημιουργίας τραγουδιών και τι θα συναντήσει κανείς στο δίσκο;
Η σχέση μου με τη μουσική ξεκίνησε σε μικρή ηλικία• θυμάμαι έντονα τον πρώτο δίσκο των Beatles που αγόρασα ή το πρώτο τραγούδι του Χατζιδάκι που με έβαλε ο δάσκαλος της κιθάρας να μάθω. Αργότερα ήρθαν το ροκ, η τζαζ, η κλασική μουσική αλλά και το λαϊκό τραγούδι, το οποίο εκτίμησα ιδιαίτερα όταν ξεκίνησα να δουλεύω σε ταβέρνες. Νομίζω ότι ένα προσεκτικό αυτί θα ακούσει αυτές τις επιρροές στα τραγούδια μου. Άλλωστε, οι μουσικές επιρροές είναι σαν τις ανάσες. Όπως μπαίνουν μέσα σου και σου δίνουν ζωή, έτσι πρέπει να ξαναβγούν, γιατί αλλιώς νιώθεις πως θα σκάσεις.

Πώς ήταν η πορεία μέχρι την έκδοση;
Η διαδικασία ήταν σαν το γιοφύρι της Άρτας, όπως έγραψα και στο blog μου στο myspace, www.myspace/tasosgiannikos: ολημερίς το έχτιζα, το βράδυ γκρεμιζόταν. Συνάντησα πολλές κλειστές πόρτες και αρκετές φορές την προκλητική αδιαφορία ακόμα και από καλλιτέχνες που εκτιμώ. Γι’ αυτό νιώθω την ανάγκη να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Νίκο Κούρο για την υποστήριξή του αλλά και στη Χάρι Αλεξίου, στη Δήμητρα Γαλάνη, στην Άλκηστη Πρωτοψάλτη και στον Κώστα Θωμαΐδη, οι οποίοι, όταν τους έστειλα ένα demo με τα τραγούδια μου, αρκετό καιρό προτού προχωρήσω στη δημιουργία του cd, με πήραν τηλέφωνο και μου εξέφρασαν πολύ θετικά και ενθαρρυντικά σχόλια. Αυτό μου έδωσε αρκετή δύναμη για να αντιμετωπίσω τις δυσκολίες που συνάντησα.

Από το 2008 εργάζεσαι στα ΚΕΘΕΑ (κέντρα θεραπείας εξαρτημένων ατόμων) διδάσκοντας μουσική σε εφήβους σε απεξάρτηση…
Ναι, είναι ένα πολύ ενδιαφέρον ταξίδι, καθώς με τα παιδιά μαθαίνουμε μουσικά όργανα, ακούμε μουσική και τραγουδάμε. Και έχω τη χαρά να διαθέτω στην ομάδα μου πολύ καλά παιδιά. Παιδιά που επιτελούν έναν πολύ δύσκολο αγώνα για να απεξαρτηθούν από τις ουσίες.

Στη σειρά στήνονται εικόνες σαν ενέσιμες ορμόνες / εντρυφούν στη βλακεία οι ποιητές / και η μάχη γεύση νέα, για τους φίλους στην παρέα / επικήδειος για γάμους και γιορτές γράφεις σε έναν από τους αρκετά θυμωμένους-ειρωνικούς στίχους του δίσκου. Ο θυμός ή η δημιουργία θα επιφέρουν καλύτερα αποτελέσματα πιστεύεις;
Η δημιουργία έχει πάντα μια αφετηρία: τη χαρά, τη λύπη ή ακόμα και το θυμό. Αρκεί ο θυμός αυτός να είναι στοχευμένος και να ακουμπάει στη κουλτούρα σου, στα διαβάσματά σου και στις αναζητήσεις σου. Νομίζω πως στις μέρες μας, σε καιρούς απίστευτα φτωχούς πνευματικά, όπου το αυτονόητο πολλές φορές είναι και το λιγότερο πιθανό σενάριο, ο θυμός μπορεί να είναι η κινητήριος δύναμη για τη δημιουργία. Αυτό βέβαια ισχύει όταν το να γράφεις τραγούδια είναι αφορμή για επικοινωνία, διέξοδος στις προσωπικές σου αναζητήσεις, κατάθεση ψυχής και όχι απλά ένα παιχνίδι δημοσιότητας και μια προσπάθεια αύξησης των τραπεζικών σου καταθέσεων.