Ναι, όταν ήμουν πιο νέα. Αυτό φυσικά εξακολουθεί να ισχύει. Το σωστό είναι να κρατάμε ισορροπία, να μην ταυτιζόμαστε ούτε με τα πολύ καλά ούτε με τα πολύ άσχημα.

Τον αυθορμητισμό και τον παρορμητισμό τούς κουβαλάω από τη Σαμοθράκη, την πατρίδα μου. Η Αθήνα μ’ έκανε να συγκρατούμαι, όπως και οι άνθρωποι που γνώρισα στην πρωτεύουσα. Επίσης, διαπιστώνω ότι η κοινωνία μας έχει μπερδευτεί πάρα πολύ από τον καταιγισμό της τηλεόρασης, του ραδιοφώνου, του διαδικτύου• κι όλα αυτά μάς έχουν τρελάνει όλους. Οπότε δικαιολογείται να είμαι αυθόρμητη και παρορμητική λόγω χαρακτήρα, αλλά, απ’ την άλλη, ο τρόπος ζωής με κάνει να κουμπώνομαι πολλές φορές.

Ασφαλώς! Ο αυθορμητισμός λειτούργησε πολλές φορές εξαιρετικά, γιατί με αυτόν οδηγό ξεκίνησα το ακορντεόν, άρχισα να συνθέτω, αποφάσισα να σταματήσω να δουλεύω βράδυ και να δημιουργήσω τα δικά μου cd και το δικό μου γκρουπ. Δεν το φιλοσόφησα και πολύ, έτσι απλά συνέβη, ήταν η στιγμή να γίνει. Ξεκίνησα να έρθω στην Αθήνα, να γράψω το πρώτο μου τραγούδι όταν ήμουν ήδη είκοσι τεσσάρων ετών.

Η Σαμοθράκη είναι ένα νησί γεμάτο ενέργεια, δύσκολο και εύκολο ταυτόχρονα. Μεγάλωσα σ’ αυτό και ως παιδί δεν ένιωθα την αύρα της, αλλά τώρα, που ζω στην Αθήνα, την αντιλαμβάνομαι περισσότερο. Όταν εμβάθυνα δε στην ιστορία του νησιού, κατάλαβα ότι έχω επηρεαστεί πολύ βαθιά.

Συνδέονται. Όταν πρωτόπιασα ακορντεόν, ήμουν πολύ συνεσταλμένη με αυτό που λέγεται μουσική. Πάντα ήμουν και θα είμαι, ευτυχώς. Όσο πιο πολύ μπαίνεις μέσα στη μουσική τόσο πιο άσχετος νιώθεις, τόσο πιο μικρός μέσα στο μεγαλείο της. Μέχρι τότε δεν ήξερα με τι να ασχοληθώ. Το αρμόνιο δεν μου άρεσε, το πιάνο δεν με πολυενθουσίαζε κι έτσι το ακορντεόν απελευθέρωσε όλη την κρυμμένη ενέργεια που κουβαλούσα από το νησί.

Όλα! Δυστυχώς το είχαν συνδυάσει μέχρι πρόσφατα με τη ζητιανιά και τη μιζέρια κι ωστόσο μπορεί να παίξει πολύ ευχάριστα κομμάτια και να μιμηθεί όλα τα όργανα. Εγώ, λόγου χάριν, επεδίωξα να μιμηθώ το κλαρίνο, τα γυρίσματα της φωνής, το βιολί, το μπαντονεόν και τα κρουστά. Είναι όργανο που σε παραπέμπει σε πολλά πράγματα.

Έχω γνωριστεί με την Ευαγγελία Μαργαρώνη. Έχουμε πολλά κοινά. Κατάγεται από τη Μυτιλήνη, εγώ από Σαμοθράκη• ο πατέρας της έπαιζε βιολί και σαντούρι, ο δικός μου βιολί• μεγαλώσαμε σε μουσική οικογένεια και οι δύο• δούλευε κι εκείνη πολλά χρόνια με κορυφαία ονόματα της ελληνικής μουσικής σκηνής, όπως κι εγώ. Ένιωσα οικεία μαζί της από την πρώτη στιγμή και εισέπραξα από αυτήν πολύτιμες συμβουλές και πολλή αγάπη.

Βαθιά μέσα μου αισθάνομαι λαϊκή μουσικός, αλλά αγαπώ και βρίσκω μεγάλο ενδιαφέρον στις μουσικές του κόσμου.

Σε μια μεγάλη περίοδο της καριέρας μου ασχολήθηκα πολύ με το τάνγκο. Είχα φτιάξει το γκρουπ. Μελέταγα περισσότερο Piazzolla και Gardel και, έτσι, αυτό με οδήγησε να γράψω περισσότερο τέτοιο είδος μουσικής. Τα πιο παραδοσιακά κομμάτια τα είχα γράψει παλαιότερα.

Βρίσκονται σε μια αγαπημένη φάση, αν αναλογιστείτε ότι διαρκώς ακούμε για παραστάσεις, μπαρ, χορευτικά συγκροτήματα, ομάδες και σχολές. Ο Έλληνας έχει εξοικειωθεί με το είδος πολύ περισσότερο.

Είχα συμμετάσχει πρόσφατα στο πέμπτο παγκόσμιο φεστιβάλ ακορντεόν στη Φινλανδία, τον Ιούνιο του 2009, όπου γνώρισα μεταξύ άλλων και τον παγκοσμίου φήμης δεξιοτέχνη Frank Marocco, τη Maria Kalaniemi, τον Simonov και πολλούς άλλους. Η Φινλανδία, όπως ξέρετε, είναι η χώρα του ακορντεόν. Στον τοπικό τύπο κάποιος κριτικός αναρωτιόταν πώς είναι δυνατόν το όργανο αυτό να ηχεί όπως το κλαρίνο, όπως, για παράδειγμα, στο κομμάτι Greek mountains.

Κάποια στιγμή ήρθε η έμπνευση. Βρισκόμουν στη Θεσσαλονίκη για δουλειά και τότε ξαφνικά άρχισα να αναζητώ εναγωνίως ένα πιάνο μπροστά μου, γιατί σ’ αυτό συνθέτω. Όταν λοιπόν επέστρεψα στην Αθήνα, στρώθηκα κι έγραψα το πρώτο μου τραγούδι Έχεις κάτι που μου λείπει, σε στίχους Θωμά Μεσημέρη. Μέσα σε δυο-τρεις μήνες, είχα ολοκληρώσει περισσότερα από εκατό τραγούδια. Κι όλο αυτό έγινε ξαφνικά.

Όχι. Το ακορντεόν έρχεται πάντοτε στις δύσκολες στιγμές, εκεί που νιώθω αμηχανία και δεν ξέρω τι να κάνω: τότε θα μου βρει τη λύση. Όταν δυσκολεύομαι στην ενορχήστρωση, με το ακορντεόν όλα λύνονται αυτόματα.

Έπρεπε να κάνω αυτοδιοργάνωση συναυλιών ή να κόψω τιμολόγιο, για καθαρά διαδικαστικούς λόγους. Τότε έβγαλα και το πρώτο cd για τη ZoeMusic, το τέταρτο κατά σειρά. Κι αυτό όμως έγινε απρόσμενα. Η ενασχόληση βέβαια με την εταιρεία μού στερεί κάποιες πολύτιμες ώρες μελέτης, πράγμα που δεν συνέβαινε πριν από μερικά χρόνια.

Πολύ καλή ιδέα! Αν και εμένα μ’ αρέσει να παίρνω πράγματα, αρχικά άσχετα με το ακορντεόν, και να τα προσαρμόζω σε αυτό, όπως, λόγου χάριν το κομμάτι από το σάουντρακ της ταινίας Η λίστα του Σίντλερ. Στα σχέδια, υπάρχουν βέβαια αρκετά κομμάτια του Piazzolla, του Frank Marocco, πολλά λάτιν τζαζ, παραδοσιακά και άλλα.

Τον επαγγελματισμό τους, που μου έχει γίνει βίωμα.

Η αλήθεια είναι ότι δεν τον έχω συναντήσει. Οι νέοι είναι λίγο πιο αυθόρμητοι και περισσότερο τής τελευταίας στιγμής. Βέβαια γι’ αυτό ευθύνεται το σύστημα καθώς και οι περιορισμένες δυνατότητες που παρέχει. Ένα σύστημα το οποίο θεωρώ άδικο, έτσι όπως λειτουργούν γενικά τα πράγματα στη χώρα μας. Γι’ αυτό, όλοι μας πρέπει να συνειδητοποιηθούμε. Όλοι μας φταίμε, λίγο πολύ, αλλά τη μεγαλύτερη ευθύνη φέρουν οι υψηλά ιστάμενοι, όποιοι κι αν είναι αυτοί.

Πηγαίνοντας κόντρα στο ρεύμα. Πόσο εύκολο είναι, ας πούμε, για έναν μουσικό να κάνει ορχηστική δισκογραφία σ’ ένα χώρο όπου κυριαρχούν το τραγούδι και ο στίχος;

Ο James Brown. Η χειραψία μαζί του είχε τέτοια ενέργεια που με καθήλωσε. Καταπληκτική αύρα. Πρώτη φορά στη ζωή μου ένιωσα τέτοιο τρακ.

Πράγματι, είναι τύχη. Αλλά μέχρι στιγμής δεν το έχω σκεφτεί. Ίσως όμως –και από μια σκοπιά– να είναι και ατυχία, διότι, αν υπήρχαν πολλές καλλιτέχνιδες σαν κι εμένα, να άνοιγαν οι πόρτες πιο εύκολα, να δημιουργείτο ένα στάτους στον τομέα μου. Στην ουσία παλεύω μόνη με τα θηρία. Δεν υπάρχει συνταγή. Απ’ την άλλη, δεν υπάρχουν εταιρείες που προωθούν μουσικούς. Η ελληνική δισκογραφία στηρίζεται μόνο στο τραγούδι. Ψήθηκα στη δουλειά για πάρα πολλά χρόνια και είχα τη δύναμη να το τολμήσω και να το παλέψω.