Μέχρι το 1995 ζούσα στην Πάτρα, επειδή εκεί ήταν η επαγγελματική έδρα των γονιών μου. Εκεί άκουσα και τις πρώτες μου μουσικές, ένα μωσαϊκό τραγουδιών, κυρίως από το ελληνικό ρεπερτόριο και σπούδασα στο ωδείο. Στην Αθήνα ανέβηκα όταν πέρασα στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών, όμως ο πραγματικός λόγος άφιξής μου ήταν να γίνω τραγουδίστρια. Εδώ είναι ο πολιτισμός• και το λέω με πόνο ψυχής. Έτσι, όταν έμαθα ότι σε μια μουσική σκηνή ζητούν πιανίστα, πήγα. Η πρώτη μου πιο επαγγελματική συνεργασία με άνθρωπο του χώρου ήταν με τον Βαγγέλη Γερμανό, με τον οποίο περιοδεύσαμε ένα καλοκαίρι. Έπειτα γνώρισα και συνεργάστηκα με τον Βασίλη Καζούλλη. Πρέπει να πω όμως ότι για λόγους βιοπορισμού, την ίδια περίοδο, τις μέρες που δεν δούλευα στις μουσικές σκηνές, τραγουδούσα με συνοδεία μπουζουκιού σε μαγαζιά στου Ψυρρή, έκανα τα μουσικά μεροκαματάκια μου• και δεν ντρέπομαι γι’ αυτό.

Η ιστορία της συνεργασίας μας είναι πραγματικά ιδιαίτερη. Την περίοδο που τραγουδώ με τον Καζούλλη, αλλά και στο μεζεδοπωλείο του Ψυρρή, ο Παπακωνσταντίνου ψάχνει μια τραγουδίστρια που θα παίζει πλήκτρα και θα τον συνοδεύει στις συναυλίες. Τότε, δύο διαφορετικοί άνθρωποι, που με είχαν ακούσει ξεχωριστά στις δύο μου δουλειές, με προτείνουν στον Παπακωνσταντίνου. Έτσι, όταν πήγα στο σπίτι του Βασίλη, ως η κοπέλα που δούλευε με τον Καζούλη, αφού με άκουσε μού είπε: «Θα σου τηλεφωνήσω σε είκοσι μέρες, γιατί έχω άλλο ένα ραντεβού για ακρόαση από μια κοπέλα που τραγουδά στου Ψυρρή». Είχα λειώσει από την αγωνία αυτές τις είκοσι μέρες. Τελικά επέλεξε εμένα, χωρίς να ακούσει –από ό,τι έμαθα έπειτα από χρόνια, όταν κι αποκαλύφθηκε η σύμπτωση– την κοπέλα του Ψυρρή, η οποία ήμουν εγώ και αυτή.

Έμαθα να ανεβαίνω σε μια σκηνή, να βλέπω 25.000 κόσμο και να μην ταράζομαι. Έμαθα να είμαι ψύχραιμη, καθώς για να παίζεις δίπλα στον Παπακωνσταντίνου πρέπει να είσαι μουσικός-κασκαντέρ. Δεν προγραμματίζει τη σειρά των τραγουδιών, είναι παντελώς απρόβλεπτος. Αυτό όμως με έκανε να γίνω ετοιμοπόλεμη ως μουσικός. Έμαθα βεβαίως και να πλένω τα ρούχα μου στους νεροχύτες των ξενοδοχείων.

Το 2005 είχε πλέον ωριμάσει μέσα μου η ιδέα να σταθώ όχι πια ως session μουσικός, αλλά ως τραγουδίστρια, ως θιασώτης στο δικό μου μικρό θίασο. Έτσι αποφάσισα να δημιουργήσω ένα γυναικείο σύνολο, το Άρωμα Γυναίκας, το οποίο θα παρουσιάζει τραγούδια κυρίως ελληνικού ρεπερτορίου, ενορχηστρωμένα με ιδιαίτερο τρόπο. καθώς μέσα μου ο ηλεκτρισμός με το λυρισμό πάντα συνομιλούσαν και ενίοτε καβγάδιζαν. Πρέπει ωστόσο να ξεκαθαρίσω πως το Άρωμα Γυναίκας δεν έχει γκρουπίστικη νοοτροπία. Είναι ένα σύνολο μουσικών με τους οποίους συνεργαζόμαστε.

Κυριολεκτικά, του χτύπησα εγώ την πόρτα, τον Μάιο του 2006. Έψαχνα έναν επώνυμο του χώρου που θα μπορούσε να με βοηθήσει, να με συμβουλέψει και να με καθοδηγήσει. Μαζί ξεκινήσαμε να ψάχνουμε τραγούδια. Ο Ανδρέου με παρότρυνε να γράψω τραγούδια. Με έμαθε να γράφω με τη λογική μια συνθέτριας. Να προσπαθώ να μελοποιώ στίχους. Έτσι, έπειτα από πολύ προσεκτική ακρόαση, επιλέξαμε επτά τραγούδια. Τα τέσσερα είναι σε δικές μου συνθέσεις πάνω σε λόγια δικά μου, του Πόλυ Κυριάκου, του Γιώργου Ανδρέου και της Μαρίς Χασάπη. Ο Δημήτρης Καρράς επίσης μάς έδωσε ένα τραγούδι, ο Νίκος Πιτλόγλου μελοποίησε στίχους της Alice Tori, ενώ, τέλος, υπάρχει κι ένα τραγούδι σε στίχους και μουσική τού Γιώργου Ανδρέου.

Όσο και να αγωνιούσα για την καριερίστικη έκβαση τής πορείας μου, δεν μπορούσα να τραγουδήσω στίχους και μελωδίες που δεν με εξέφραζαν. Προτιμήσαμε να καθυστερήσουμε μέχρι να βρούμε τα τραγούδια που θα ήθελα να υποστηρίξω. Ο ήχος του, λυρικός και ηλεκτρικός, είναι αυτός που μας εκφράζει και μπορούμε να τον υποστηρίξουμε και συναυλιακά. Σκοπός μου δεν είναι το ραδιοφωνικό χιτ.

Μέχρι το Πάσχα θα εμφανίζομαι ως καλεσμένη του συγκροτήματος Κύκλος Band κάθε Παρασκευή και Σάββατο στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο. Μετά ανυπομονώ να ετοιμάσω βαλίτσες και να ξεχυθούμε στα καλοκαιρινά φεστιβάλ. Έχω μάθει στο μπουλούκι. Έτσι, κάθε που πλησιάζει Πάσχα, μυρίζω ταξίδια.