Κέρματα- Ελλάδα - Γερμανία ή Αριστερά - Δεξιά;
Τετάρτη, 14 Ιουλίου 2010
- Οδυσσέα Ιωάννου
«Το μέτωπο είναι ακόμη εκεί όπου ήταν πάντα. Ανάμεσα στη Δεξιά και στην Αριστερά• όσο κι αν συκοφαντείται ως ντεμοντέ αυτή η διάκριση στις μέρες μας. Και η αδυναμία της Αριστεράς να αρθρώσει έναν πειστικό τρόπο δεν μεταθέτει αλλού την κόντρα»
Σε ένα στίχο του ο Χρήστος Θηβαίος λέει: τα πιο βαριά ναρκωτικά που έχω πάρει είναι ο φόβος κι η ελπίδα. Λένε πως, στην εποχή μας, την εξουσία ασκεί εκείνος που ελέγχει τις πληροφορίες. Χωρίς να διαφωνώ, θα συμπλήρωνα: και εκείνος που ελέγχει τη ροή του φόβου και της ελπίδας. Η καταληκτική φράση του Όλι Ρεν «καλό κουράγιο (Έλληνες)» θύμισε ραδιοφωνικό ανακοινωθέν εκπροσώπου στρατού κατοχής. Στη σκακιέρα της χειραγώγησης της μαζικής ψυχολογίας, αυτή η προετοιμασμένη φράση –ειπωμένη μέσα στην Αθήνα και όχι από τις Βρυξέλλες– υπό άλλες συνθήκες θα ήταν ικανή να στείλει τη μισή Ελλάδα στα σούπερ μάρκετ για κονσέρβες. Η κάνουλα του φόβου έχει ανοίξει εδώ και μήνες και οι μελετημένες δόσεις που παρέχονται είναι σαν το δηλητήριο του φιδιού, που παραλύει το θύμα, αλλά δεν το σκοτώνει. Αυτό συμβαίνει τις ζυγές μέρες. Τις μονές, παρέχονται άνευ συνταγής σταγόνες ελπίδας για βαθιές εισπνοές, έπειτα από αραίωση σε ζεστό νερό. Ισορροπία του τρόμου. Δεν ελέγχονται πάντα τα αποτελέσματα. Σύμφωνα με τη γνωστή θεωρία, το τίναγμα των φτερών μιας πεταλούδας στην Κίνα μπορεί, μέσα από μία ακολουθία αντιδράσεων, να προκαλέσει σεισμό στη Χιλή. Αλλά ούτε σε αυτό μπορείς να ποντάρεις. Αν ήταν έτσι, οι τρομοκράτες αλλά και οι επαναστάτες θα γίνονταν όλοι εκτροφείς πεταλούδων. Ο Χάουαρντ Ζιν έλεγε πως δεν χρειάζονται ηρωικές πράξεις για να αλλάξουν τα πράγματα, μόνο το άθροισμα πολλών μικρών ενεργειών από πυρήνες. Ακόμη κι αν ο συντονισμός τους φαντάζει εξαιρετικά δύσκολος, είναι πεδίον δόξης λαμπρό η επινόηση τρόπων να αθροίζονται και να μη διαιρούνται. Το μέτωπο έχει χτιστεί με περίτεχνο τρόπο ανάμεσα στην Ελλάδα και στη Γερμανία. Πολύ βολικό, για να ενεργοποιήσει ακίνδυνα –για τις διεθνείς αγορές– πατριωτικά αντανακλαστικά. Το μέτωπο είναι ακόμη εκεί όπου ήταν πάντα. Ανάμεσα στη Δεξιά και στην Αριστερά• όσο κι αν συκοφαντείται ως ντεμοντέ αυτή η διάκριση στις μέρες μας. Και η αδυναμία της Αριστεράς να αρθρώσει έναν πειστικό τρόπο δεν μεταθέτει αλλού την κόντρα. Η αλήθεια είναι βέβαια πως τόσα χρόνια που διοριζόταν στο δημόσιο η εκλογική πελατεία των δύο μεγάλων κομμάτων σε αντιπαραγωγικές θέσεις, η Αριστερά φώναζε για την έλλειψη αξιοκρατίας των προσλήψεων και όχι για το δημοσιονομικό πρόβλημα που γιγαντωνόταν. Ίσως θεωρούσε πως δεν έχει κανέναν λόγο να εμπλακεί στην επίλυση των δομικών προβλημάτων της πελατειακής δημοκρατίας και του καπιταλισμού, αλλά μόνο να καταγγέλλει την ηθική του. Αυτή η λογική –κυρίως της δογματικής Αριστεράς– είναι μάλλον παρωχημένη. Η λογική τού «δεν συμμετέχω σε τίποτα, περιμένω και παρακαλάω να καταρρεύσει το σύστημα για να δείτε πως είχα δίκιο» δεν είναι ιδιαίτερα επαναστατική• κι ας πλασάρεται ως τέτοια. Γιατί ξεχνάνε πως η κοινωνία μας έχει και σημαντικές νίκες, οι οποίες έφεραν τη σφραγίδα της συμμετοχής και της Αριστεράς σε αυτόν τον τόπο. Το να περιμένεις την ολοκληρωτική καταστροφή με ιδιοτέλεια και χαιρεκακία είναι σαν να παρακαλάς να καεί το διαμερισματάκι σου, αν είναι να καεί μαζί και η βίλα του γείτονα. Εύκολο• αλλά τι σόι δικαίωση είναι αυτή;
