Στην πρώτη της δισκογραφική δουλειά, η συνθέτρια και τραγουδοποιός Εύα Λουκάτου συνταιριάζει τις λαϊκές μελωδίες χωρών της Λατινικής Αμερικής με τις παραδοσιακές μας λαϊκές μελωδίες και καλεί φίλους της –στιχουργούς και τραγουδιστές– να ταξιδέψουν στο Ποτάμι της ψυχής της.

Μεγάλωσα ακούγοντας πολλή μουσική, σπουδάζοντας παράλληλα κλασική κιθάρα. Επί πολλά χρόνια όμως δούλευα σε μια εταιρεία και είχα αποτραβηχτεί ως ένα βαθμό από τον μουσικό χώρο. Ωστόσο πάντα έγραφα, δεν σταμάτησα ποτέ. Με μάγευε πολύ το λατινογενές άκουσμα. Έτσι, όταν πήγα στην Αργεντινή, το 2004, ένιωσα ότι άλλαξαν όλα μέσα μου. Βρήκα μουσικούς δρόμους που δεν φανταζόμουν. Έγραψα, μετά το γυρισμό μου από την Αργεντινή, τα Μαύρα ρούχα, ένα τραγούδι σε ρυθμό τάνγκο, το οποίο ήταν και ο λόγος που αποφάσισα να παραιτηθώ από τη δουλειά μου, ένα χρόνο μετά. Από τότε αποφάσισα να ασχοληθώ με αυτό που αγαπάω, αναλαμβάνοντας όλο το ρίσκο. Ακούγεται γενναίο ίσως, αλλά όταν το πράττεις είναι απλό. Γιατί ακολουθείς αυτό που έχεις ανάγκη. Έτσι δεν το μετάνιωσα ούτε στιγμή.

Το 2005 είχα γράψει τη μουσική για την ταινία Υποβρύχιος Έρωτας, η οποία διαγωνιζόταν στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Επίσης συμμετείχα στο δίσκο Σελένα του Μιχάλη Κακέπη, με ένα τραγούδι, το Όλα δικά σου, που είχε τραγουδήσει η Χριστίνα Γκόλια, η οποία συμμετέχει και στο δίσκο μου ερμηνεύοντας τέσσερα τραγούδια. Πάντα σκόπευα να μπω στο χώρο της δισκογραφίας, έκανα αρκετές προσπάθειες, απευθυνόμενη σε εταιρείες, σε τραγουδιστές κ.λπ. Κατάλαβα όμως ότι έτσι δεν θα γινόταν τίποτα. Έπρεπε πρώτα να αποδείξω κάτι και μετά να έρθουν τα άλλα. Γι’ αυτό και αποφάσισα να αναλάβω μόνη μου την παραγωγή του δίσκου και να δημοσιεύσω τη δουλειά μου όπως ακριβώς τη θέλω.

Οι στιχουργοί είναι φίλοι μου. Τους έδωσα τις μελωδίες μου και έγραψαν πάνω σε αυτές. Εξαίρεση, το Ποτάμι της ψυχής μου, στο οποίο μελοποίησα τους στίχους του Κώστα Φασουλά. Τους μουσικούς μού τους γνώρισαν στην πορεία. Ο Δημήτρης Μπαρμπαγάλας ανέλαβε τη διεύθυνση παραγωγής του δίσκου και την ενορχήστρωσή του.

Τη θεωρώ μουσική οικογένειά μου. Είναι ο Ανδριανός Νόνης σε ακουστική κιθάρα, φωνή, η Φάνια Κρεστενίδη σε ακορντεόν, φωνή, ο Ζαχαρίας Αλχασάν σε ούτι, μπουζούκι, ο Γιάννης Κουτσαμάνης στο βιολί, ο Δημήτρης Παύλου στο τσέλο και ο Δημήτρης Χαρλαύτης στα κρουστά. Εγώ τραγουδώ, παίζω κιθάρα και φυσαρμόνικα.

Ήθελα να δώσω μια συγκεκριμένη ταυτότητα: της συνθέτριας. Γιατί αυτή είναι η ολοκλήρωσή μου. Η σύνθεση με συναρπάζει περισσότερο από όλα τα άλλα. Στις συναυλίες βεβαίως έρχομαι σε επαφή με τον κόσμο και είναι κάτι που με τον καιρό μού αρέσει ολοένα και περισσότερο. Επειδή ορισμένα τραγούδια έχουν θεατρικό χαρακτήρα, αποφάσισα να τα τραγουδήσει η Χριστίνα Γκόλια, η οποία είναι και ηθοποιός. Τη Σοφία Παπάζογλου την προσέγγισα γιατί ήθελα μια έντεχνη λαϊκή φωνή. Τον Απόστολο Ρίζο μου τον πρότεινε ο Γιώργος Κορδέλλας, καθώς ήθελα μια βαθιά αντρική φωνή να ερμηνεύσει το Τέλος, ένα τραγούδι σε ρυθμό κι αυτό τάνγκο.

Υπάρχουν σαφώς μέσα μου οι μελωδικές γραμμές του λαϊκού τραγουδιού από τα ακούσματα που έχω όλα αυτά τα χρόνια. Μεγάλωσα ακούγοντας στο σπίτι, εκτός από κλασική μουσική, τα τραγούδια με τις φωνές του Νταλάρα, της Αλεξίου, της Γαλάνη κ.ά. Όταν γράφω όμως μουσική, δεν ορίζω αμέσως το ύφος της. Αφού γράψω τη μελωδία, στη συνέχεια της δίνω την ταυτότητα που θέλω.

Έψαχνα να βρω τίτλο να συνδυάζεται με το εξώφυλλο, στο οποίο παρουσιάζεται ένα ρόδι, που συμβολίζει το καλωσόρισμα, και μια κλειδαριά με το κλειδί της που ξεκλειδώνει τις ιδιότητες του ροδιού. Αυτός ο τίτλος, λοιπόν, εκφράζει αυτό το συμβολισμό. Εκ των υστέρων, όπως και πολλοί μου είπαν, συνέδεσα και εγώ στο μυαλό μου τον τίτλο με τη θέληση και το πείσμα που έχω να ασχοληθώ με αυτό που αγαπάω, τη μουσική.