Αυτά χοντρά χοντρά είναι τα δύο πρώτα στοιχεία του δίσκου. Στοιχεία που δεν είναι καθόλου αυτονόητα για τρεις νέους που έχουν κάνει μεγάλη επιτυχία, έχουν γίνει θέμα συζήτησης, γεμίζουν τους χώρους που παρουσιάζουν τη δουλειά τους, και τα τραγούδια τους ακούγονται συνεχώς από τα ραδιόφωνα, τουλάχιστον του ακροατηρίου που απευθύνονται. Κάλυψαν κάποιο κενό; Τόλμησαν κάτι που άλλοι φοβήθηκαν; Ταίριαξαν τόσο πολύ που η συνεργασία τους είναι εκρηκτική; Ό,τι και να συμβαίνει, το αποτέλεσμα έχει νόημα, έχει ουσία, έχει περιεχόμενο, ποιότητα και αίσθημα. Γι’ αυτό και κάνουν τη διαφορά συγκρινόμενοι με άλλους καλλιτέχνες της γενιάς τους. Πάμε τώρα να κάνουμε μία σύντομη σάρωση στα 12 κομμάτια του δίσκου:

Οι ομπρέλες του Demy: Το πρώτο τραγούδι του δίσκου, χαρακτηριστικό δείγμα γραφής και για τους τρεις. Σωστή επιλογή να ανοίγει το δίσκο, αφού μοιάζει με συνδετικό κρίκο με τις προηγούμενες εργασίες τους.

Σ’ αυτόν τον κόσμο: Η ρετρό διάθεση συνεχίζεται με λιτές ενορχηστρώσεις. Δύσκολα θα είναι από τα τραγούδια του δίσκου που θα ξεχωρίσουν, γιατί, κυρίως ηχητικά, αγγίζει τα όρια της μονοτονίας.

Το μέτρημα: Εδώ, πριν τελειώσει το τραγούδι, έχεις πατήσει το κουμπί με τα βελάκια που δείχνουν την αριστερή κατεύθυνση και το έχεις βάλει από την αρχή. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι γράφτηκε για την περσόνα της Μποφίλιου, αλλά αρκετά εύκολα μπορείς να ταυτιστείς μαζί του. Τραγούδι που το κάνεις δικό σου.

Το τέλος στο σαλόνι: Εδώ τα πράγματα είναι πιο εσωστρεφή και υπόγεια, τόσο μουσικά όσο και στιχουργικά

Ο λύκος: Ηχητικά μακριά από τα χωράφια του Καραμουρατίδη και το ύφος της Μποφίλιου. Θα μπορούσε να ήταν γραμμένο από ελληνικό αγγλόφωνο γκρουπ. Θεματολογικά όμως, τουλάχιστον εμένα, με παρέπεμψε στην Τίγρη των Χαΐνηδων. Μόνο και μόνο από το στίχο Έχω ένα λύκο στο μυαλό μου αναθρεμμένο.

Γεννήθηκα: Κοντά στο easy listening και την τζαζ, το τραγούδι αυτό παίζει κυρίως το ρόλο του παρατηρητή και του συνδετικού κρίκου στο δίσκο. Άλλωστε, νομίζω, δεν είναι τυχαία και η επιλογή του στην καρδιά του δίσκου. Τραγούδι που, φαντάζομαι, δύσκολα θα ακούσουμε στις ζωντανές εμφανίσεις. Τραγούδι δίσκου (αν μπορούμε να το πούμε έτσι για να συνεννοηθούμε).

Σε ξεχώρισα: Δεν σηκώνει και πολλά πολλά λόγια. Κλασική μπαλάντα που σου φέρνει στο μυαλό τραγούδια της Γαλάνη κυρίως, αλλά έχει και κάτι ιδιαίτερο. Τραγούδι που σίγουρα θα μείνει με κορυφαία στιγμή το στίχο Είναι άγρια στις μέρες μας τα πράγματα.

Μεγάλες αγάπες: Με τις πρώτες νότες του τραγουδιού πηγαίνεις στην Ελένη Καραΐνδρου, για να προχωρήσεις λίγο και να δεις την προσωπικότητα ενός καθαρά ρετρό τραγουδιού από την εποχή του γραμμοφώνου της οπερέτας και των κοσμικών εκδηλώσεων με τις κυρίες να φοράνε τους κορσέδες και τα μακριά φουστάνια…

Το ραντεβού: Τα πράγματα εδώ αλλάζουν ύφος, κλίμα, ήχο, τόπο και χρόνο. Ερχόμαστε στο σήμερα με ένα ραντεβού που, για να γίνει, πρέπει και οι δύο να προδώσουν κάποιον που κάτι τούς έχει δώσει. Η νοοτροπία του κοντά στην Παρέα από το δίσκο Μέχρι το τέλος.

Το αστέρι μου: Ερωτικό τραγούδι αλλά όχι σαχλοτράγουδο. Ένα τραγούδι που βγάζει κυρίως το γυναικείο πάθος σε μια σχέση. Χαμηλόφωνο τραγούδι, αλλά, αν το ακουμπήσεις, θα καείς ή μάλλον καλύτερα θα παγώσεις… Όντως το έχει το αστέρι της, που λέει και το τραγούδι.

Οι πρώην: Τραγούδι δοκιμασμένο από πριν στις ζωντανές εμφανίσεις και σίγουρα ένα από αυτά που θα σηκώσουν στις πλάτες τους το δίσκο. Στίχος ιδιαίτερος που κρατάς και θυμάσαι, απάντηση, κατά κάποιο τρόπο, σε όσους ανθρώπους της δισκογραφίας ζητάνε λόγια απλά κι όχι δύσκολες λέξεις: Όλες οι σχέσεις μου μια τρυφερή ρετροσπεκτίβα.

Belle rêve: Για πρώτη φορά η Νατάσσα Μποφίλιου δισκογραφεί δοκιμάζοντας τη φωνή της στον αγγλόφωνο στίχο. Απόλυτα θεατρικό τραγούδι. Άλλωστε γράφτηκε για θεατρική παράσταση. Συμμετέχει η θεατρική ομάδα Τεχνικό, στης οποίας το ομότιτλο έργο πρωτοακούστηκε. Θα είχε πολύ μεγάλο ενδιαφέρον ένας δίσκος με τραγούδια όπως αυτό.

Άξιο αναφοράς και το γεγονός ότι δεν συμπεριέλαβαν κανένα από τα τρία τραγούδια του ep (Τρία Μυστικά), που κυκλοφόρησε πέρυσι. Ιδιαίτερη αναφορά πρέπει ακόμα να κάνουμε σε τρία σημεία. Πρώτον, στις ενορχηστρώσεις του Θέμη Καραμουρατίδη, που μας δείχνει για ακόμη μία φορά ότι λειτουργεί άψογα και ως ενορχηστρωτής, δεύτερον στην παραγωγή του δίσκου, που υπογράφει ο Νίκος Μακράκης, και, τρίτον, στην ηχοληψία του σπουδαίου ηχολήπτη Ηλία Λάκκα.

Υ.Γ.: Όσο για κάποιους που έγραψαν ανυπόγραφα ότι η Μποφίλιου και η παρέα της είναι η νέα αρρώστια του εντέχνου, το καλύτερο που έχουν να κάνουν είναι διακοπές ακούγοντας το δίσκο.